Stanisław Ignacy Witkiewicz
MATKA. NIESMACZNA SZTUKA W DWÓCH AKTACH Z EPILOGIEM.

MATKA, wypełniona sarkastycznym i zgryźliwym humorem, którą Witkiewicz napisał w 1924 roku, jest w warstwie fabularnej parodią psychologicznego dramatu rodzinnego. Witkiewicz odwołuje się w tekście do dramaturgii Ibsena i Strinberga. W tym dramacie utrzymanym w poetyce groteski autor posługuje się również zabiegami później wykorzystywanymi w teatrze absurdu.

Odrzucając teatr psychologiczny, naturalistyczny i symboliczny Witkacy tworzy własną radykalną teorię teatru – teorię czystej formy, której celem jest przyprawienie widza o metafizyczny dreszcz i zbliżenie go do przeżycia Tajemnicy Istnienia. Dlatego walczy o niezależność dramatopisarza, który powinien mieć: "(...) możliwość zupełnie swobodnego deformowania życia lub świata fantazji dla celu stworzenia całości, której sens byłby określony tylko wewnętrzną, czystą sceniczną konstrukcją, a nie wymaganiom konsekwentnej psychologii i akcji według jakichś życiowych założeń." (S. I. Witkiewicz, "Teatr i inne pisma o teatrze", Warszawa 1995). >>>